Bu Sene de Böyle Oldu…

Yıl bitti dostlar…
Göz açıp kapayıncaya kadar geçti koca 2025. Daha 15 gün sonra takvimler değişecek ama yarına çıkıp çıkmayacağımızı bile bilemiyoruz. Ömrü veren Allah, ne kadar yolumuz varsa onu bilir; bize düşen, kalan günlerin kıymetini bilmektir.

Bu yıl en çok yanar döner insanların diliyle, eliyle sınandık. Ne acıdır ki, insanı en çok yoran hayatın kendisi değil; gönlünü kıran insanların hoyratlığı oluyor. Kuru hayaller peşinde koşanlara, bu dünyanın boş olduğunu hâlâ anlayamayanlara yine bu yıl da rastladık. Ekonomik kriz mi? Evet, o da vardı. Ama bu da böyle geçti işte… Her sene olduğu gibi bu sene de “böyle oldu”.

Oysa bazen bir selam, bir dua, bir gönül alma yeterdi. İnsanlık kalacaksa dünyada, işte bu küçük iyiliklerle kalacak. Hastanede yatan bir dostu aramak, kırık gönülleri onarmak, birinin acısını paylaşmak… Bunlar unutuldu gitti.

“Sevme bu dünyayı!” demiş eskiler. Dünya dedikleri bir büyük mezarlıkmış; nice yiğitleri bağrına bastığını bilmez misin? Benim içimi yakan ateş ise başka: Eser cahilin rüzgârı… Küllerimden alev çıkarır ama çiçeğimi soldurur. Hayallerim yarına yabancı, bugünüm bana.

Bir de gördüm ki; yanar dönerler, şekil değiştirenler, rüzgâr nereye eserse oraya savrulanlar… Bunlar itibar görür olmuş. Yaşamak güzel ama huzurum bu sene bir başka kaçtı; dünya bana iyice yabancılaştı dostlar.

6 Şubat’ta bütün sevdiklerim birer kuş olup göğe uçtu. Koca şehirde tek başıma kaldım. Kime güvendiysem sırrımı açtı. Ağızı sağlam bir dost, sözü özü bir bir insan bulamadım. Bu şehirde misafir gibi yaşar oldum.

Kendime bir şıh buldum… “Dergâhından beni kovma” diye dua eder oldum. Sanayicilik, ticaret, makam, para… Öğrensem de ne olur? Sicimde bir işe yaramaz artık. Gönlüm yoruldu, kalbim eskidi.

Kara gözlüm… Temmuz sıcağında başıma karlar yağdırdın. Gözünün yaşı zaman gibi akıp gitti. 2025 de böyle geçti işte: Acısıyla, hüznüyle, biraz da umut kırıklığıyla…

Ozanın dediği gibi:
“Kaşlarını eğidirsin, bir birine değirdirsin…
Güzelliğin yoktur ama sen kendini sevdirişin.”
Hayat da öyle işte…
Güzelliği yok belki ama kendini bize bir şekilde sevdirmiş.

Yeni yıla doğru giderken diyorum ki:
Bu koca dünyada geriye ne kalır?
Bir selam, bir dua, bir gönül…
Bir de iyi insanların hatırası.

Hayırlı günler diliyorum.
Gönlünüz kırılmasın, umudunuz eksilmesin.