BİRLİKTE OLMAK YETMEZ, BİRLİKTE KALABİLMEK GEREKİR!

Bazen insanın durup kendisine ve yaşadığı topluma bakması gerekiyor. Nereye gidiyoruz, birbirimize karşı nasıl davranıyoruz, bizi bir arada tutan değerlerimize ne kadar sahip çıkıyoruz?

Bir toplumu güçlü kılan yalnızca ekonomik imkânları, kalabalık nüfusu veya sahip olduğu makamlar değildir. Asıl güç; ortak değerlerde buluşabilmek, zor zamanlarda birbirinin yanında durabilmek ve farklılıklara rağmen kardeş kalabilmektir.

İnsan ilişkilerinde en büyük imtihanlardan biri de menfaatten uzak durabilmektir. Dostluklarımızın ne kadarı çıkarsız, kardeşliklerimizin ne kadarı samimi? İnsanları makamına, parasına, siyasi görüşüne veya bize sağlayacağı faydaya göre mi değerlendiriyoruz?

Oysa kardeşlik, işler yolundayken yan yana durmak değil, işler bozulduğunda da birbirini yalnız bırakmamaktır.

Birlik ve beraberlik, herkesin aynı düşünmesi değil; farklı düşüncelere rağmen ortak değerlerde buluşabilmesidir.

Bizim tarihimiz bunun örnekleriyle doludur. Ecdadımız bu vatanı yalnızca kılıçla değil, dayanışmayla, fedakârlıkla ve ortak bir ülküyle korumuştur. İstiklal mücadelemizde insanlarımızın hangi şehirden, hangi aşiretten, hangi aileden olduğuna bakılmadan aynı bayrak altında kenetlenmesi bunun en güzel örneğidir.

Kahramanmaraş’ın Millî Mücadele ruhu da tam olarak budur. Maraşlı, vatan söz konusu olduğunda ayrılıkları bir kenara bırakmış, imkânsızlıklar içerisinde omuz omuza mücadele etmiştir.

Yörük Türkmen kültüründe de dayanışmanın, misafirperverliğin, akrabalık hukukunun ve zor günde birbirine sahip çıkmanın ayrı bir yeri vardır. Çünkü biliriz ki insan tek başına güçlü olabilir ama toplum olarak kenetlenmedikçe geleceğe güvenle yürüyemez.

Bugün hepimize düşen bir sorumluluk var. Siyaset yapan da, ticaretle uğraşan da, kamu görevinde bulunan da, sivil toplum kuruluşlarında çalışan da önce birleştirici olmayı öğrenmeli.

Sözlerimiz ayrıştırmamalı, davranışlarımız kırgınlıkları büyütmemeli. Makamlar gelip geçicidir, menfaatler sona erer. Fakat geride bıraktığımız dostluklar, kardeşlikler ve güzel hizmetler kalır.

Unutmayalım; aynı safta durmak ne kadar kıymetliyse, günlük hayatımızda da birbirimizin hakkını gözetmek o kadar önemlidir.

Birlik, yalnızca yan yana durmak değildir. Birbirinin derdini dert edinmek, sevincini paylaşmak, haksızlık karşısında hakkı savunmak ve zor zamanlarda el uzatmaktır.

Gelin, birbirimizi kaybetmeden farklılıklarımızla yaşamayı öğrenelim. Makamı değil insanı, menfaati değil kardeşliği, ayrılığı değil dayanışmayı önceleyelim.

Zira birlikte olmak bir başlangıçtır; asıl mesele birlikte kalabilmektir.