24
Sevgili Okurlarım,
32 ülkeden, Türkiye'nin 81 ilinden gelen 350 gazeteciyi dinliyorum. Herkesin anlattığı sorun aynı, şikâyetler aynı, beklentiler aynı… Çözüm de aslında belli. Ama gelin görün ki bir türlü bir araya gelemiyoruz!
Yıllar önce TRT'nin tek kanal, siyah-beyaz yayın yaptığı dönemlerde bir banka reklamı vardı. Reklam şöyle başlardı:
“Aslında bir, birbirimizden farkımız yok! Ama biz Osmanlı Bankasıyız!”
Bugün gazetecilik camiasına baktığımda aklıma hep bu reklam geliyor.
Aslında birbirimizden farkımız yok, hepimiz gazeteciyiz! Ama ne yazık ki aynı mesleğin mensupları olarak bir araya gelemiyoruz.
Küresel Gazeteciler Konseyi Genel Başkanı Mehmet Ali Dim'in de sık sık gündeme getirdiği önemli bir mesele var.
Türkiye'de gazetecilik alanında faaliyet gösteren 600'e yakın dernek bulunuyor. Gazeteciler cemiyetleri, internet gazetecileri dernekleri, muhabirler dernekleri, yazarlar dernekleri…ves ayir gibi
Bunların yönetimleri, denetim kurulları, yedekleri ve üyeleriyle birlikte düşündüğümüzde on binlerce gazetecinin aynı mesleğin çatısı altında bulunması gerekiyor.
Peki, bu kadar dernek, bu kadar yönetici, bu kadar üye varken neden Türkiye'nin ortak bir Basın Meslek Yasası yok?
Neden gazetecinin kim olduğunu, mesleğe kimin hangi şartlarda gireceğini belirleyen ortak bir düzenleme yapamıyoruz?
Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanlığı tarafından paylaşılan ve gündeme gelen basın kartı verileri de mesleğin büyüklüğünü gösteriyor: 2025
Normal basın kartı: 16 bin 580
Sürekli basın kartı: 8 bin 243
Serbest basın kartı: 54
Basın şeref kartı: 31
Bu rakamlar, basın kartı sahibi gazetecilerin önemli bir büyüklüğe ulaştığını gösteriyor. Özellikle sürekli basın kartı sahibi gazetecilerin sayısı, yıllarını bu mesleğe vermiş, bugün emeklilik dönemine ulaşmış çok sayıda gazetecinin varlığına işaret ediyor.
Ancak asıl mesele rakamlar değil!
Asıl mesele, bu kadar insanın, bu kadar kuruluşun ve bu kadar mesleki birikimin neden ortak bir iradeye dönüşemediğidir.
Bugün Türkiye'de gazetecilik mesleğinin en büyük sorunlarından biri de mesleki sınırların belirsizliğidir.
Sabah erkenden kalkıp telefonunu eline alan, sosyal medyada bir hesap açan kendisini gazeteci ilan ediyor. Bir görüntü çekerse televizyoncu, birkaç haber paylaşırsa internet gazetecisi oluyor!
Elbette dijital medya çağındayız. İnternet gazeteciliği de sosyal medya da haberciliğin önemli araçlarıdır. Teknolojiye karşı değiliz. Ancak gazetecilik, yalnızca telefonla görüntü çekmekten, sosyal medyada paylaşım yapmaktan ibaret değildir.
Gazetecilik; eğitim, bilgi, tecrübe, etik, sorumluluk, kamu yararı ve en önemlisi meslek ahlakı ister. gazeteci içeri üretti yazar , var mı yazan ?
Bugün sahada haber peşinde koşan, araştıran, sorgulayan, haberin doğruluğunu teyit eden gazeteci sayısı kaç? Binlerce kişilik bir görüntünün arkasında gerçekten haber üreten kaç kişi var?
Bu soruları artık sormak zorundayız.
Küresel Gazeteciler Konseyi Genel Başkanı Mehmet Ali Dim ve KGK ailesinin üzerinde durduğu önemli önerilerden biri de budur:
Gazetecilik Meslek Yasası çıkarılmalı, Gazetecilik Meslek Odası kurulmalıdır!
Nasıl ki avukatların baroları, hekimlerin tabip odaları, mühendislerin meslek odaları varsa gazetecilerin de mesleki haklarını, sorumluluklarını ve itibarını koruyacak güçlü bir meslek örgütü olmalıdır. Sayın Mehmet Ali Dim , çok uzun yıllardır bunu dile getiriyor, bu sese meslektaşlarımız kulak vermeli sahip çıkmalı.
Elbette böyle bir yapı kurulurken basın özgürlüğü, editoryal bağımsızlık ve gazetecinin haber yapma hakkı güvence altına alınmalıdır. Meslek odası, gazeteciyi susturan değil, gazetecinin hakkını koruyan bir kurum olmalıdır.
Kimlerin gazetecilik mesleğini hangi şartlarda icra edebileceği, mesleki yeterlilik, etik ilkeler, disiplin ve mesleki haklar açıkça belirlenmelidir.
Gazetecilik birilerinin keyfine, siyasi gücüne veya sosyal medyadaki takipçi sayısına bırakılmamalıdır.
Bugün sosyal medya yasası konuşuyoruz, dezenformasyonla mücadeleyi konuşuyoruz, gazetecilerin ekonomik sorunlarını konuşuyoruz, basın özgürlüğünü konuşuyoruz.
Ama dönüp kendimize bakmıyoruz!
600 dernek var, binlerce gazeteci var, yüzlerce meslek kuruluşu var. Buna rağmen ortak bir masa etrafında oturamıyoruz.
Herkes kendi derneğinin başkanı, herkes kendi kuruluşunun yöneticisi olmak istiyor. Peki, mesleğin geleceği ne olacak?
Birlik olmadan güç olunmaz. Ortak ses çıkarmadan yasa çıkarılmaz. Mesleğin mensupları kendi aralarında anlaşamıyorsa başkalarından çözüm beklemek de kolay değildir.
KGK Genel Başkanı Mehmet Ali Dim'in ortaya koyduğu Gazetecilik Meslek Yasası ve Meslek Odası düşüncesi, üzerinde ciddi biçimde durulması gereken bir konudur.
Benim çağrım bütün gazeteci derneklerine, cemiyetlere, sendikalara, internet medyası temsilcilerine ve mesleğin emektarlarınadır:
Gelin, kişisel hesapları, koltuk mücadelelerini ve kurumlar arasındaki rekabeti bir kenara bırakalım. Gazeteciliğin geleceği için ortak bir masa kuralım.
Önce bir araya gelelim, sonra yasamızı çıkaralım, meslek odamızı kuralım.
Çünkü mesele Bekir Doğan'ın, Mehmet Ali Dim'in ya da bir başka gazetecinin meselesi değildir.
Mesele Türk basınının geleceğidir!
Yıllar önceki o reklamı bir kez daha hatırlatıyorum:
“Aslında bir, birbirimizden farkımız yok!”
Evet, hepimiz gazeteciyiz. Ama bu dağınıklıkla gidersek mesleğimizin itibarını da geleceğini de koruyamayız.
Birlik olursak güçlüyüz, bölünürsek herkes kendi başına kalır!
Alanya'dan bütün gazeteci dostlarıma selam olsun…
Kalın sağlıcakla.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.