VİCDAN SAHİBİ MARAŞLILAR, NEREDESİNİZ?
Sevgili Okurlarım,
Bazen insanın dili tutulur, kalemi titrer, gözleri dolar… Bazen anlatmak istediğiniz o kadar çok şey vardır ki hangi cümleden başlayacağınızı bilemezsiniz.
Bugün size bir siyasetçiyi, bir belediye başkanını, bir bürokratı ya da bir başka kurumu anlatmayacağım. Bugün size insanlığımızı, vicdanımızı ve Kahramanmaraş'ın göbeğinde yaşanan bir dramı anlatacağım.
Ulucami'nin son cemaat yerinde, soğuktan titreyerek uyumaya çalışan gençleri anlatacağım!
Pandemi öncesinde, kısa da olsa pandemi ile 6 Şubat depremleri arasındaki dönemde, güzel dostlarla cuma sabahları sabah namazında Ulucami'de buluşurduk.
O günlerin güzel dostluklarını, sohbetlerini, namaz sonrası muhabbetlerini özledim.
Bugün yine Mustafa Arifoğlu Hoca'yı, Fatih Çetinkurt Hoca'yı, Hayya Hoca'yı ve eski dostları göreyim diye Ulucami'ye indim. Hacı arkadaşımız Murtaza Demir de oradaydı. SGK önceki dönem müdürü Harun Akbalaban , Akbel müdürü Mustafa Polat ve bir çok şehrin önemli simasi.
Ancak huzur bulmak için girdiğim Ulucami'den gözyaşlarıyla çıktım.
İki rekât sabah namazı boyunca ağladım!
Dört genç, birbirine sokularak ısınmaya çalışıyordu! caminin son cemaat yerinde 10 derece soğuk havada.
Caminin son cemaat yerine geldiğimde gördüğüm manzara yüreğimi parçaladı.
Dört genç, birbirlerine sırtlarını dayamış, birbirlerinin vücut sıcaklığıyla ısınmaya çalışıyordu. Üzerlerinde doğru dürüst bir yatak, başlarını sokabilecekleri sıcak bir yuva yoktu.
Hava yaklaşık 10 dereceydi.
Soğukta titreyerek uyumaya çalışıyorlardı.
Bir tarafta sıcacık evlerimiz, yorganlarımız, yataklarımız…
Diğer tarafta aynı şehrin çocukları, bir caminin son cemaat yerinde birbirlerine sokularak hayata tutunmaya çalışıyor!
Ben insan değil miyim?
Benim yüreğim yok mu?
Namaz kılmak için camiye girdim. İçeride klima sıcak hava üflüyordu. Sıcacık camide iki rekât sabah namazımı kılarken gözlerim dışarıdaki gençlere takıldı.
Bir tarafta deri ceketli, lüks montlu insanlar… Diğer tarafta dışarıda soğuktan titreyen, belki üniversite öğrencisi, belki iş aramak için Kahramanmaraş'a gelmiş, belki de kalacak yeri olmayan gençler…
İşte o anda Aşık Mahzuni Şerif'in o yürek yakan dizeleri geldi aklıma:
"Mevlam gör diyerek iki göz vermiş,
Bilmem ağlasam mı, ağlamasam mı?"
Gözlerimi kapattım, namaza durdum. Ama aklım hep dışarıdaydı.
İki rekât sabah namazı boyunca gözyaşlarımı tutamadım.
Caminin cemaatinden yükselen feryat!
Namazdan sonra dışarı çıktım. Bizi tanıyan cemaatten vatandaşlar etrafımı sardı.
Hepsinin ortak bir isteği vardı:
"Allah rızası için bunu yazın! Bu insanlara sahip çıkın!"
Öyle bir feryattı ki insanın yüreğine işliyordu.
SGK önceki İl Müdürümüz Harun Akbalaban, yaşanan durumu Sosyal Hizmetler İl Müdürü Emre Çalğam'a telefonla iletti. Ben de çektiğim fotoğrafları kendisine gönderdim.
Ulucami İmamı Fatih Çetinkurt Hoca'ya da sordum.
Hocamızın sözleri ise yaşanan dramı bütün çıplaklığıyla ortaya koyuyordu:
"Yazın, bunda bir sıkıntı yok. Yazın burada yatıyorlardı. Havalar soğuyunca söyleyecek söz bulamıyorum."
Peki, biz ne yapıyoruz?
Görmüyor muyuz?
Duymuyor muyuz?
Yoksa alıştık mı?
Kahramanmaraş'a bu manzara yakışıyor mu?
Sevgili Okurlarım,
Bana, "Bekir Doğan, ne hikâyesi anlatıyorsun, konuya gir!" dediğinizi duyar gibiyim.
Köşe yazılarımda normalde fotoğraf kullanmam. Ancak bugün bir istisna yapıyorum. Çünkü bazı fotoğraflar vardır, binlerce kelimeden daha fazla şey anlatır.
Bugün o fotoğrafları yayımlayacağım.
Çünkü bu mesele birkaç gencin nerede uyuduğu meselesi değildir. Bu mesele, bir şehrin vicdan meselesidir.
Kahramanmaraş; Kurtuluş Savaşı'nda kadınlarıyla, erkekleriyle, çoluk çocuğuyla düşmana karşı direnen, "Maraş bize mezar olmadan düşmana gülzar olmaz" diyen insanların şehridir.
Peki, bugün kendi gençlerimizin soğukta yatmasına nasıl razı oluyoruz?
Burası Amerika mı, İngiltere mi, Fransa mı?
Hayır! Burası Kahramanmaraş!
Depremi yaşamış, acıyı görmüş, dayanışmanın ne demek olduğunu en iyi bilen bir şehir!
6 Şubat'ta evlerimiz yıkıldı, insanlarımızı kaybettik. Birbirimize sarıldık, ekmeğimizi bölüştük, yaralarımızı birlikte sarmaya çalıştık.
Pandemiyi yaşadık, depremleri yaşadık.
Peki, bütün bunlardan sonra Maraşlıların vicdanı mı öldü?
Bu gençler neden sokakta?
Hocalarımıza sordum. Aldığım cevaplar içimi daha da acıttı.
Caminin son cemaat yerinde kalanlar sadece evsizler değil.
Kalacak yurt bulamayan üniversite öğrencileri…
Otelde kalacak parası olmayan gençler…
İş bulmak için Kahramanmaraş'a gelenler…
Evi, ailesi veya barınma imkânı bulunmayan vatandaşlar…
Hayatın yükü altında ezilmiş, çaresiz kalmış insanlar…
Her kesimden insan burada geceyi geçirmeye çalışıyor.
Bir düşünün…
10 derece soğukta, bir caminin taş zemininde insan ne kadar uyuyabilir?
Merhum Muhsin Yazıcıoğlu şu şiiri aklıma geldi. son bölümü tam Ulucami deki manzara bire bir örtüşüyor:
Siz peygamber çiçekleri toplarken
Ben çeşme başında uzanmak istiyorum
Huzur dolu içimde
Ben sonsuzluğu düşünüyorum
Ey sonsuzluğun sahibi, sana ulaşmak istiyorum
Durun kapanmayın pencerelerim
Güneşimi kapatmayın
Beton çok soğuk, üşüyorum..
Kaç saat dayanabilir?
Sabah olduğunda o gençler nereye gidecek?
gözümün önüne geldikçe halen ağlıyorum hey Maraşlı !
Bir çorba içebilecekleri, başlarını sokabilecekleri sıcak bir yerleri var mı?
Biz ise sıcak yataklarımızdan kalkıp sabah namazına gitmeye üşeniyoruz.
İşte insanın canını en çok yakan da bu!
Fırat Görgel Başkanımıza açık çağrımdır!
Buradan Kahramanmaraş Büyükşehir Belediye Başkanımız Sayın Fırat Görgel'e sesleniyorum.
Başkanım, bu mesele ertelenebilecek bir mesele değildir.
Önsen TOKİ ve Akyar TOKİ bölgelerinde 7 bin ile 15 bin lira arasında kiralık konutlar bulunduğunu biliyoruz.
Büyükşehir Belediyemiz bu bölgelerden bir veya iki konutu kiralayarak geçici barınma evi olarak değerlendiremez mi?
Kadınlar ve erkekler için ayrı ayrı güvenli barınma alanları oluşturulamaz mı?
Sosyal Hizmetler Müdürlüğü, Zabıta ve ilgili güvenlik birimleriyle koordineli bir çalışma yapılarak sokakta, cami avlusunda ve soğukta kalan vatandaşlarımız tespit edilemez mi?
Bu insanlarımızı güvenli bir şekilde belediyenin misafirhanelerine veya oluşturulacak barınma evlerine yerleştiremez miyiz?
Bir sıcak çorba, bir kahvaltı, temiz bir yatak ve başlarını sokabilecekleri güvenli bir oda…
İnanın, bazen bir insanın hayata yeniden tutunması için bundan fazlasına ihtiyacı yoktur.
Bu çağrım yalnızca belediyemize değil; valiliğimize, sosyal hizmetlerimize, hayırsever iş insanlarımıza, sivil toplum kuruluşlarımıza ve bütün Maraşlı hemşehrilerimedir.
Ben de elimden geleni yapmaya hazırım!
Gazeteci Bekir Doğan olarak imkânlarım ölçüsünde bu işe katkı sunmaya hazırım.
Bir aylık kira bedelini karşılamayı, iki adet çekyat vermeyi taahhüt ediyorum.
Benim imkânım bu kadar.
Belki çok büyük bir katkı değil ama bir insanın başını sokabileceği sıcak bir yere kavuşmasına vesile olabilirsek ne mutlu bize!
Benim çağrım, bu gençleri oradan kaldırıp başka bir köşeye göndermek değildir. Onlara insan onuruna yakışır, güvenli ve sıcak bir yaşam alanı sağlamaktır.
Çünkü bu gençler bizim çocuklarımızdır.
Onlar da bu şehrin evlatlarıdır.
Belki yarının doktoru, mühendisi, öğretmeni, gazetecisi, esnafı olacaklar.
Belki anneleri, babaları evlatlarının nerede olduğunu bilmiyor. Belki bir telefon bekliyorlar. Belki de kimseye dertlerini anlatamıyorlar.
Onları görmezden gelmek, insanlığımızı görmezden gelmektir.
Vicdanımızı kaybetmeyelim!
Sevgili Okurlarım,
Aşık Mahzuni Şerif'in bir başka dizesi daha geliyor aklıma:
"Dura dura bir sel oldum erenler,
Bilmem çağlasam mı, çağlamasam mı?"
Bu şehirde milletin sırtından zenginleşenleri, insanları mağdur edenleri, haksız kazanç sağlayanları, başkasının hakkını yiyenleri düşündükçe öfkem büyüyor.
Bir tarafta imkân içinde yaşayanlar, diğer tarafta kuru soğana muhtaç olanlar…
Bir tarafta sıcak evler, diğer tarafta cami köşelerinde uyumaya çalışan gençler…
Yiğit muhtaç olmuş kuru soğana!
Bir şehrin büyüklüğü yüksek binalarıyla, yollarıyla, parklarıyla ölçülmez.
Bir şehrin büyüklüğü, en çaresiz insanına nasıl sahip çıktığıyla ölçülür.
Bugün Ulucami'nin son cemaat yerinde uyuyan dört gence sahip çıkarsak, aslında Kahramanmaraş'ın geleceğine sahip çıkmış oluruz.
Ben bugün o camide namaz kılarken ağladım.
Yarın aynı manzarayı görmemek için bugün harekete geçmeliyiz.
Sayın Fırat Görgel Başkanım, Sayın Valim, Mükerrem Ünlüer, hayırsever Maraşlılar, iş insanlarımız, sivil toplum kuruluşlarımız! Milletvekillerimiz kısaca Maraşlı !
Bu çağrımı duyun.
Bu gençler soğukta kalmasın.
Ulucami'nin son cemaat yeri bir barınma yeri olmak zorunda kalmasın.
Gelin, el ele verelim. Bir veya iki ev kiralayalım. Bir sıcak çorba, bir yatak, bir umut olalım.
Pandemiyi yaşadık, 6 Şubat depremlerini yaşadık. Acılarımızı birlikte göğüsledik.
Şimdi de insanlığımızı ve vicdanımızı gösterme zamanıdır.
Maraşlılar, nerdesiniz?
Vicdan sahibi Maraşlılar, bu gençlerin sesini duyuyor musunuz?
Ben duydum, yüreğim dayanmadı, ağladım ve yazdım. yazarken daha çok ağladım, alttaki fotoğraf bakın belki vicdanınız yumşar !
Şimdi sıra bizde!
Hayırlı Cumalar diliyorum.
Kalın sağlıcakla…