ŞAMPİYONLUK SEVİNCİNE KURŞUN DÜŞMESİN
Bugün sahalarda bir bayram havası var.
Galatasaray şampiyonluk turuna hazırlanıyor. Sarı-kırmızı renkler sokaklara taşacak, çocuklar formalarını giyecek, büyükler yılların emeğini alkışlayacak.
Ama tam da böyle günlerde, içimize ince bir korku düşüyor:
Sevinçle birlikte yükselen o kontrolsüz gürültü…
Ve ne yazık ki, gökyüzüne sıkılan kurşunlar…
Sevinç, göğe değil; kalbe yakışır.
Ama bazıları hâlâ mutluluğunu silahla anlatmaya çalışıyor.
Oysa biz bu acıyı ilk kez yaşamıyoruz.
Her bayramda, her düğünde, her kutlamada…
Bir kurşun havaya sıkılıyor, sonra yere düşüyor.
Ve çoğu zaman bir çocuğun, bir annenin, bir masumun hayatına…
Gazete arşivleri dolu bu haberlerle:
“Maganda kurşunuyla yaralandı…”
“Evinin balkonunda hayatını kaybetti…”
“Sokakta oynarken vuruldu…”
İşte o kurşunlar, aslında sevinci değil;
sorumsuzluğu, bilinçsizliği ve vicdansızlığı temsil ediyor.
Bugün şampiyonluk kutlayacağız.
Ama yarın bir annenin gözyaşıyla uyanmak istemiyorsak,
kendimize bir sınır çizmek zorundayız.
Silah, kutlama aracı değildir.
Sevinç, can yakarak yaşanmaz.
Unutmayalım:
Göğe sıkılan her mermi, yere bir kader gibi düşer.
Ve o kader, hiç tanımadığınız bir insanın sonu olabilir.
Bugün korna çalın, bayrak sallayın, şarkılar söyleyin…
Ama kimsenin hayatına mal olacak bir “sevinç” yaşamayın.
Çünkü gerçek şampiyonluk,
sadece sahada kazanılmaz.
Gerçek şampiyonluk;
insan kalabilmektir.
Ve bu şehir, bu ülke…
artık sevinçlerine kurşun karıştıranları değil,
hayatı koruyanları alkışlamak istiyor.
Bugün şampiyon Galatasaray olabilir…
Ama asıl mesele şu:
İnsanlık şampiyon kalabilecek mi?