Özümüzü Kaybediyoruz!

Sevgili Okurlarım,

Yavaş yavaş… Osmanlı kızını soyup dünya güzellik yarışmasına çıkardıkları günü “Zafer Bayramı” ilan eden, tek dişi kalmış canavar Batı; Türk milletini ahlaken çökertmek için yıllardır adım adım ilerliyor. Bugün, aradan 103 yıl geçtikten sonra biz Cumhuriyet Bayramı diyoruz, Batı ise Türklerin bitiş günü olarak görüp kutlama yapıyor.

Ne oldu bize?

Ahlak kalmadı, haram ve helal kavramları ortadan kalktı. Her şey sıradanlaştı. Kimin kim olduğu belli değil. Annesinin adı Ayşe, babasının adı Abdullah; yeni doğan çocuklarının adı ise en son izlediği dizideki yabancı oyuncunun adı…

Anne ve babasına Türk diyeceğiz ama 50 yıl sonra bu çocuklara kim Türk diyecek?

Daha acısı, bugün sizlere yazdığım bu yazıda kullandığım ve günlük hayatımızda konuştuğumuz dil, ne kadar Türkçe?

“Türkçeyi sadeleştiriyoruz.” diyerek yıllardır Türk Dil Kurumu eliyle Türkçemizi değiştirdik, kelimelerimizi kaybettik.

Dün değerli bir hocamızla sohbet ediyorduk. Hocamız, konuştuğumuz dilin Fransızcadan ne kadar etkilendiğini anlattı. Bugün Türkçe konuştuğumuzu zannederken 500'den fazla Fransızca kelime kullandığımızı, yazdığı kitapta örnekleriyle ortaya koyduğunu söyledi.

Türkçe diye Fransızca konuşuyoruz. Farkında olmadan İngilizce konuşuyoruz, biraz da Almanca konuşuyoruz.

Kısacası özümüzü kaybediyoruz. Türk kimliğimizi kaybediyoruz. Artık gazetelere ilan vermemiz gerekiyor:

“Türkçemiz kaybolmuştur. Yeni Türkçeyi aldığımız için eski Türkçemiz hükümsüzdür!”

Son söz: Herkese soruyorum:

Bugün kaç Türkçe kelime biliyorsunuz?

1930'lu yıllarda basılmış bir gazete, dergi veya kitap bulun, okuyun bakalım. Kaç kelimeyi anlayabileceksiniz? Türkçemizin zenginliğini ve bugün geldiğimiz noktayı o zaman daha iyi göreceksiniz.

Bir milleti yok etmenin birinci şartı, önce dilini elinden almaktır. Dilini kaybettin mi, ardından dinini elinden alırlar; o da gider. Geleneklerini, göreneklerini ve kültürünü elinden alırlar; onlar da yok olur.

Sonunda geriye ne olduğu belli olmayan bir dil, kimliğini arayan bir toplum kalır.

Vay benim ülkeme, vay!

Kalın sağlıcakla…