Kime Güveneceksin?

Kime Güveneceksin?

Aslında bugün beş kilo altınla, köfte hesabıyla memleket ekonomisini değil, Maraş’ın gönül terazisini tartacaktım.
Bir sözün, bir iddianın, bir duruşun ne kadar ağır geldiğini konuşacaktık.

Ama olmadı…
Bu ne garip zamandır, kime güveneceksin?

Kimi yüzünü gizler, kimi sözünü.
Dost diye bildiklerin bir gün olur, gölgeni bile tanımaz.
Dün kürsüde yiğit, bugün köşede sessiz…
İşte o zaman insan kendi kendine sorar:
Kime güveneceksin?

Bir türkü yakasım vardı aslında…
Seher vakti, içi sızlayanların türküsünden.
Gözleri deniz kokan, sözü mert olan adamlara…
Ama o türküyü söyleyecek adam bulamadım bugün.

Bugün köfte hesabı yapacaktım.
Ama hesap bozuldu.
Ne köfte tezgâha çıktı, ne altın tartıya geldi.
Sözler havada kaldı, iddialar rüzgâra karıştı.

Dokunma keyfine yalan dünyanın…
İpini eline dolamış gider.
Kimi altının peşinden, kimi alkışın…
Ama en çok da kendi sözünden kaçanlar gider.

Benim yeşil bağım kurudu bu yıl.
Altınlar uçtu gitti, köfte daha köz görmeden söndü.
Saz tutan elim vardı bir zamanlar,
Şimdi köşede kendi kendine dertlenen bir yürek kaldı.

Karasaban çatlakmış meğer…
Toprak sürülmedi, emek yeşermedi.
Beş kilo altın da olmadı, dost meclisinde köfte de…
Bu yıl da böyle geçti.

Geçen yılın firizi, bu yılın kirazı derdik…
Umut ekerdik bağlara.
Ama şimdi anladık ki;
Bazı insanlar mevsimlikmiş…
Sözleri bahar, kendileri ayazmış.

Benimle aynı sofraya oturanlar,
Gölgemde dinlenenler,
Dar günümde birer birer dağıldı.
İşte o vakit insan kendine döner,
Kendiyle konuşur, kendiyle hesaplaşır.

Bir elinde kadeh, nereden gelirsin diye sormam artık.
Dünya fani…
Ama insanın sözü baki olmalıydı.

Olmadı.

Adam olamadın gittin be dost…
Beni bilemedin.
Sözünü bilemedin.
Yolunu bilemedin.

Hak bir ömür vermiş…
Kimi sözünde durarak yaşar,
Kimi ise o ömrü boşa harcar.

Ve biz yine aynı sorunun eşiğinde kalırız:

Bu zamanda…
Kime güveneceksin?

Beş kilo altın, köfte bir başka bahara kaldı !

Kalın Sağlıcakla Dostlar