GİDENE “GİTME” DEMEYİZ, GELENE “NİYE GELDİN?” DEMEYİZ!
Sevgili Okurlarım,
Bizim köyde bir söz vardır: Gidene gitme demeyiz, gelene de niye geldin demeyiz!
Ama insanın bazen gidişine de, gelişine de bir bakası geliyor!
Eskiden köylü çocuğu okumak için şehre giderdi. İlkokul, ortaokul, lise derken üniversiteyi kazanır, büyük şehirlere yol alırdı. Hayali güzel bir meslek, iyi bir maaş, rahat bir hayattı.
Yıllar geçer, okullar biter, bir işe girer, makam sahibi olur. Bayramdan bayrama köyünü, anasını, babasını hatırlar; soluğu köyde alırdı.
Bir gün yine böyle bir delikanlı köyüne gelmiş. Çocukluğunda keçi gütmüş, koyun otlatmış, babasının yanında çobanlık yapmış.
Ama şehirde okuyup kültürlenince (!) köydeki her şeyi unutmuş.
Keçilerin başında duran babasına bakmış, elindeki değneği göstermiş:
“Baba, bu hayvanların başındaki değnek ne işe yarıyor?” diye sormuş.
Baba bir bakmış, oğlunun hafızası da şehirde kalmış! Elindeki bastonla oğlunun kıçına kıçına vurmaya başlamış.
Delikanlı hemen kendine gelmiş:
“Tamam baba, bildim! Keçi, boynuz, değnek!”
İşte hayat böyle!
İnsan nereden geldiğini, hangi topraklarda büyüdüğünü, hangi sofrada ekmek yediğini, hangi ellerde yetiştiğini unutmamalı.
Dünya küçüldü, insanlar uzaklaştı!
Bugün dünya küçük bir köy haline geldi. Bir bakıyorsunuz Kahramanmaraş'tan İstanbul'a, oradan Avrupa'ya, Amerika'ya, dünyanın öbür ucuna göç eden hemşehrilerimiz var.
Kimi ekmek parası için gidiyor, kimi çocuklarının geleceği için, kimi de daha iyi bir hayat kurabilmek için...
Hepsinin kendine göre bir hikâyesi var.
Kahramanmaraş benim şehrimdir. Bu şehri kimse küçümseyemez, küçültmeye de kimsenin hakkı yoktur. Maraş'ın insanı, tarihi, kültürü, sanayisi, ticareti ve yetiştirdiği değerler vardır.
Elbette gidenler olacak. İnsanlara “Gitme!” diyemeyiz. Ama bu şehri terk etmek zorunda kalmayacakları şartları oluşturmak hepimizin görevidir.
6 Şubat depremi şehrimizden çok şey götürdü.
Binlerce insanımızı toprağa verdik. Evlerimiz yıkıldı, iş yerlerimiz kapandı, hatıralarımız enkaz altında kaldı.
Deprem korkusuyla başka şehirlere giden hemşehrilerimiz oldu. İş bulmak, ev kurmak, çocuklarını okutmak için başka illere ve ülkelere yerleşenler oldu.
Onlara da “Gitmeyin!” diyemedik.
Şimdi bazıları memleketine dönüyor.
Onlara da “Niye geldiniz?” diyecek halimiz yok!
Gidene gitme demeyiz, gelene niye geldin demeyiz. Yeter ki bu şehrin kapısı hemşehrilerine hep açık olsun!
Ancak burada üzerinde düşünmemiz gereken başka bir mesele var.
Giden insanın yerine bir başkası gelir mi? Elbette gelir. Ama kaybettiğimiz canların yerine kimseyi koyamayız.
Kahramanmaraş'ta hayat devam ediyor. Her gün yeni cenazelerimiz kalkıyor. Dostlarımızı, akrabalarımızı, büyüklerimizi birer birer uğurluyoruz.
Ölüm hayatın gerçeği ama geride kalanların eksikliği kolay dolmuyor.
Bir zamanlar kalabalık olan aile sofraları küçülüyor. Bayramlarda dolup taşan evler sessizleşiyor. Telefon rehberimizdeki isimler azalıyor.
İşte asıl göç bazen budur!
Bir de değişen gençlik var!
Eskiden gençler keçi, koyun, inek beslerdi. Şimdi kedi, köpek besliyor.
Köpeklerin cinslerini biliyorduk, kedilerin de ayrı ayrı cinsleri olduğunu yeni yeni öğreniyoruz!
Hatta bazı kediler var ki, bizim köydeki keçilerden daha kıymetli!
Kimseye karışacak değiliz. Herkesin yaşam biçimine, sevgisine, tercihine saygımız var. Ancak değişen dünyayı da izliyoruz.
Eskiden çocuklar sokakta top oynardı, şimdi telefon ekranında oyun oynuyor. Eskiden komşunun kapısı çalınırdı, şimdi mesaj gönderiliyor. Eskiden bayramda büyüklerin eli öpülürdü, şimdi telefonla görüntülü konuşuluyor.
Zaman değişiyor, hayat değişiyor, insanlar değişiyor.
Ama değişmemesi gereken bazı değerler var: Memleket sevgisi, aile, dostluk, vefa ve insanlık!
Bizim derdimiz kimsenin gitmesi ya da gelmesi değil; bu şehrin sahipsiz kalmamasıdır.
Kahramanmaraş'tan gidenler de bizim insanımız, geri dönenler de...
Yeter ki Maraş'ı unutmayalım. Yeter ki bu şehrin sokaklarında yeniden çocuk sesleri yükselsin, bacalar tütsün, fabrikalar çalışsın, esnafın yüzü gülsün, gençler geleceğini başka şehirlerde aramak zorunda kalmasın.
Biz kimseye “Gitme!” demeyiz, kimseye de “Niye geldin?” diye sormayız.
Ama herkese şunu söyleriz:
Bu şehir hepimizin. Gidenin de, gelenin de, burada kalanın da memleketidir Kahramanmaraş!
Bugün sabah canlı yayını yapalım dedik. Cenaze, taziye, hısım akraba ziyaretleri derken ancak şimdi gelebildik ofisimize.
Hayat işte böyle... Planlarımız başka, yaşadıklarımız başka!
Allah gidenlerimize rahmet, kalanlarımıza sağlık versin. Gurbette olanlara selamet, memleketine dönenlere hoş geldiniz diyorum.
Memleketin kıymetini, insanın yokluğunda değil, varlığında bilelim!
Kalın sağlıcakla...